หล่อสาดดด

นั่งรอตานั่นกินข้าวเย็นจนดึก
วันนี้..เค้าหายหัวไปไหนนานเชียว
บอกจะกลับมากินข้าวเย็นด้วยกัน
เลยเตรียม ข้าวหมูทอดราดแกงกะหรี่
จากร้านซาโตอิจิไว้ให้เค้ากิน
ไว้มาเมื่อไหร่ค่อยเอาเข้าเวฟก็แล้วกัน

เห้อ..จนป่านนี้ .. สี่ทุ่มกว่าแล้ว
ยังไม่โผล่มาอีก หิวๆๆ..หิวอ่า

เกือบห้าทุ่ม
เค้าก็เปิดประตูห้องเข้า
หน้ามันแผล่บ เหงื่อซก หอบข้าวของพะรุงพะรัง
แต่ที่แปลกประหลาดสุด
ที่ทำเอาเรางงปนประหลาดใจ
ก็คงเป้น "ปื่นโต"

ปิ่นโตอลูมิเนียมเคลือบเถาห้าชั้นสีเหลืองขอบเขียว
หน้าตาออกแนววินเทจรุ่นคุณลุงคุณป้าคลาสสิคสุดๆ

เค้ายื่นปิ่นโตมาให้
ทำเอาเรางง...เอากับข้าวมาอีกทำไม
ก็บอกให้เราเตรียมไว้ให้แล้วนิหว่า

ผมมองที่ปื่นโต
ข้างๆ มี กระดาษเขียนด้วยปากกาดำ
" You Are My Pinto "

อะไรเนี๊ยะ !!

พอเปิดฝาปิ่นโตออก
ก็ต้องอดยิ้มจนหน้าแดงไม่ได้
กุหลาบสีขาวเรียงแน่นอยู่เต็มถาดของชั้นแรก

ผมมองหน้าที่อมยิ้มของเค้า
"ครบอีกปีแล้วนะ ที่เราเจอกันครั้งแรก"

อดจะหัวเราะไม่ได้ ไม่รู้คิดมุกแบบนี้ไม่ได้ยังไงเหมือนกันเหอเหอ
นี่ถ้าเป็นแฟนกันใหม่ๆ คงคิดว่าเค้าแค่จะ "ผูกปิ่นโต"
กะไว้เก็บกินเป็นของประจำกันหรือเปล่าก็ไม่แน่ใจเอิ๊กๆ 

ผมเปิดดูปิ่นโตชั้นที่สอง
ก็ยิ่งอดยิ้มไม่ได้
ซีดีที่ไรท์มาเอง แต่ทำปกแผ่นเป็นรูป
ตุ๊กตาไม้จากเรื่อง รักแห่งสยาม
ใส่หูฟังโยงไปที่ปลาทองรักเร่ดำๆ คือตัวผม
และควายอีกตัวคือตัวเค้า ฮ่าๆ
ท่าทางจะอินกับหนังมากไปหน่อยหรือเปล่าเนี๊ยะแฟนเรา เอิ๊กๆ

เพิ่งมารุ้ที่หลังว่าเป็นเพลง ost จากอัลบั้มในหนัง 10 เพลง
รวมกับเพลงพิเศษอีก 4 เพลง
เพียงเธอ original ver ของ สุกัญญา มิเกล
คืนอันเป็นนิรันดร์ Theater Ver ของ ลูกหว้า ดูบาดู
กันและกัน piano accoustic ver
ที่ร้องโดยแฟนคลับของหนังเรืองนี้คนหนึ่งในพันธ์ทิพ
และสุดท้าย เพลง Ming Yue Qian Li Ji Xiang Si
เพลงจีนที่มิวกับหญิงบอกความหมายของคำว่า "รัก" ให้กันและกัน

พอเปิดปิ่นโตชั้นต่อมา
ก็ถึงกับต้องหัวเราะเพราะเต็มไปด้วยลูกอมฮาร์ทบีทสีชมพู
เอิ๊กๆ เป็นไปได้นะแฟนช๊าน เอิ๊กๆ

ชันที่สี่กับชั้นที่ห้า
เป็นเสื้อยีดสีขาวสองตัวใส่ไว้ในปิ่นโตชั้นละตัว
มีลายสกรีนตรงปลายเสื้อด้านล่าง
ตามตีมเดิมของซีดี คือ เจ้าตุ๊กตาไม้ใส่หูฟัง
แบ่งปันเสียงเพลงให้ปลาทองและกระบือหนุ่ม
ทีแรกก็นึกว่าลายเดียวกันสองตัว
แต่ตัวของเค้าจะมีกระบืออยู่ด้านหน้า ปลาอยู่ด้านหลัง
ตัวของผมจะเป็นปลาที่อยู่ด้านหน้าสลับกัน
แต่ทั้งสองตัวก็ยังคงมีเจ้าตุ๊กตาไม้เป็นสื่อ
แบ่งปันบนเพลงแห่งความสุขให้กันและกัน

ตกลงนี่มันคิดว่ามันเป็น มาริโอ้ แล้วผมเป็น น้องพิท หรือไงเนี๊ยะ เหอเหอ

จนแล้วจนรอด
ผมก็ยังไม่รู้ว่าเค้าคิดยังไงถึงได้มองผมเป็น "ปื่นโต"
มันอาจจะมองดูไร้สาระ

แต่สิ่งหนึ่งที่รับรู้ได้
กว่าปิ่นโตเถานี้จะเป็นแบบนี้ได้
มันไม่ง่ายเลย..ที่จะต้องไปหากุหลาบขาว
มันไม่ง่ายเลย..ที่จะต้องหาเพลงทำซีดี
มันไม่ง่ายเลย..ที่จะหารูปทำปกซีดี สกรีนลายเสื้อ
มันไม่ง่าย..ที่จะไปหาร้านรับสกรีนเสื้อ

มันไม่ง่าย ท่ามกลางเวลางานที่วุ่นวายเวียนหัว
วันๆ เค้ายังต้องทำงานจนแทบจะไม่มีเวลาพัก
แต่เค้ากลับมีเวลาให้กับเรื่องไร้สาระแบบนี้ได้มากมาย

ขอบคุณสำหรับเวลาที่เค้าทุ่มเทให้กับการทำของขวัญชิ้นนี้
ขอบคุณสำหรับเวลาหลายปีที่ผ่านมา
ที่เค้าให้กับผมคนนี้

-: รัก :-

ผมรู้ดีว่า ทุกวันนี้ ผมรักเค้า
และผมก็รู้ดีว่า..ที่ผมรักเค้า
มันยังไม่มากเท่ากับที่เค้ารักผม